Charakterystyki bohaterów

TRZY CZAROWNICE

Wiedźmy, bardzo brzydkie kobiety. To od nich rozpoczyna się cały utwór. Wiodą one kluczową rolę we wszystkim co ma miejsce. Wypowiadają się rymowanymi zdaniami (wierszem). Czarują, tańczą, warzą coś w kotle. Przepowiadają przyszłość Makbetowi i Blanko. Potem zaś biorą udział w wywołaniu zjaw przy drugiej wizycie Makbeta.

Główny bohater staje się ich zabawką. Sterują w pewnym stopniu jego zachowaniami i czynami. Aby ukazać ich siłę i moc, autor ukazuje je pojawiające się przeważnie w budzącej grozę scenerii: pustkowie, jama, burze, pioruny w ciemną noc.

Nie do końca można dociec, czy one same wpływają na losy Makbeta, czy tylko przekazują coś co jest gdzieś wyżej ustalone i pewne, że się tak stanie.
Styl ich wypowiedzi, sposób przepowiadania przyszłości powodują, że Makbet ślepo wierzy w nie i za wszelką cenę chce dopomóc by się zrealizowały. Główny bohater zostaje zniewolony przez ich wróżby, ufa w ich prawdziwość bezkrytycznie.

Siła ich oddziaływania, przedstawiona jest jako nieograniczona niczym.

HEKATE

Jest to postać zaczerpnięta z mitologii. Hekate uważana była bowiem za boginię czarów i czarownic wojny i zemsty. Widać z zachowania trzech wiedźm, że ma nad nimi panowanie. Potrafi kontaktować się z diabłem. Zostaje przyzwana przez Makbeta wtedy gdy morduje on Dunkana. Wzywa ja jako boginie zbrodni.

Okazuje swoje negatywne emocje. Jest wściekła na czarownice. Nie dość, że manipulując Makbetem robią to bez niej, do tego jej zdaniem zrobiły to źle, bo on działa tylko na swoją, a nie na ich korzyść. Hekate postanawia wziąć sprawy w swoje ręce, instruuje czarownice jak mają postąpić z Makbetem. Sama wyrusza w noc by jak to mówi, czynić wiele zła. Przyzywa duchy i czaruje, rzuca zaklęcia na Makbeta by ten pozbył się człowieczeństwa. Jego pewność siebie i pycha, oraz wiara we wróżby połączone z zadufaniem mają stanowić jego zgubę.

Hekate wydaje się być dużo potężniejsza od pozostałych czarownic występujących utworze. Tamte boją się bogini i są jej w pełni posłuszne.

Widma przywołane przez trzy czarownice

Pierwsze widmo to głowa w hełmie, mająca być symbolem tego, że Makbet zginie przez ścięcie głowy.

Druga zjawa to zakrwawiony noworodek, będący zapewne symbolem Makdufa, narodzonego przez cesarskie cięcie, najpewniej po śmierci już matki. O czym potem sam mówi Makbetowi bohater. Tym samym to dziecko staje się symbolem zguby króla.

Trzecia zjawa to dziecko w koronie z gałązką w ręku – symbolizuje Malkolma, który po usunięciu z tronu Makbeta, obejmuje tron i wprowadza pokój w narodzie do tego czasu będącego pod uciskiem tyrana.

DUNKAN

Władca Szkocji, ojciec Malkolma i Donalbeina. Dobry strateg, ceniony i szanowany przez podwładnych. Uważają oni, że został on na króla namaszczony przez Boga.

Król Szkocji był mężnym człowiekiem, sam Makbet stwierdza, że jaśniał cnotami. Ponieważ jest już w podeszłym wieku, więc nie bierze bezpośredniego udziału w walkach przeciw Norwegom. Bardzo ceni jednak męstwo Makbeta i Blanko. W ramach nagrodzenia Makbeta za odwagę i poświecenie się na wojnie, daje mu tytuł tana Kawdoru. Zdrajców zaś surowo każe śmiercią.

Wyznacza jeszcze za życia swojego następcę, jednego ze swoich synów - Malkolma. Ginie z rąk Makbeta, gdy ten wiedziony chęcią objęcia władzy wypełnia plany swoje i Lady Makbet.

MALCOLM

Jeden ze synów Dunkana, zgodnie z wolą ojca, ma po nim objąć władzę. Zostaje posądzony o zabójstwo króla, bądź jego zlecenie. Jest niesłusznie oskarżany, w obawie o swoje życie ucieka z kraju. Znajduje schronienie na dworze króla Edwarda w Anglii.

Jest bardzo namawiany przez panów szkockich do powrotu do kraju i obrony Szkocji przed tyranem Makbetem. Nie chce jednak wracać, mimo, że wie iż ludzie domyślają się już kto zabił jego ojca. Uważa on, iż jest niegodzien tego tytułu i że z nim jako królem z krajem będzie działo się jeszcze gorzej. Twierdzi też, że będzie większą szkodą dla kraju jak on obejmie tron niż dotychczasowe rządy Makbeta. Ulega dopiero namowom Makdufa, poruszony tym co spotyka jego rodzinę. Postanawia pomścić śmierć ojca, stan kraju i wymordowanie rodziny Makdufa.

Z poparciem króla Edwarda, wyrusza wraz z wsparciem angielskim na zamek. Dowodzi wojskami. Po zabiciu Makbeta odzyskuje tron zapowiadając nowe lepsze czasy dla Szkocji, a wyróżniającym się podczas wojny panom nadaje tytuły hrabiowskie.

DONALBEIN

Drugi syn króla Dunkana. Podobnie jak brat posądzany jest o to, że brał udział w morderstwie ojca. Ucieka z kraju do Irlandii. Nie bierze on udziału w ataku Malkolma na Makbeta. Słuch praktycznie po nim ginie.

BLANKO

Jeden z panów szkockich i dowódca walk pod Forres, gdzie wsławił się podobnie jak Makbet męstwem. Bliski przyjaciel Makbeta, ojciec Fleanca.

Wraz z Makbetem, spotykają trzy czarownice i dla obu mają one przepowiednie. Blanko słyszy, że mimo iż nigdy nie będzie królem, to właśnie jego potomkowie będą nosić koronę, którą kiedyś przejmie jego przyjaciel. Jest wierny swoim poglądom. Mimo, że w pewnym momencie kusi go by pomóc losowi, nie czyni tego. Zdaje się na to co przyniesie czas.

Często zastanawia się czy przyjaciel znając swoje przeznaczenie dochowa wierności prawości. Poddaje w wątpliwość przepowiednie wiedźm, przyjmuje je racjonalnie i nie bierze dosłownie w przeciwieństwie do przyjaciela. Rzuca nawet tezę, że może te istoty podobne do kobiet są tylko urojeniem.

Makbet wiedząc, że to potomkowie Blanko mają objąć po nim tron, postanawia jego i jego syna zamordować. Zleca to zbójcom. Blanko umiera, ale nie kończy się na tym jednak jego udział w utworze. Wraca bowiem jeszcze jako duch nawiedzający swojego mordercę, a dawniej przyjaciela.

MAKDUF

Jest panem Fajfu. Po przybyciu do siedziby Makbeta, po odbywającej się tam nocnej uczcie, to on znajduje zwłoki króla Dunkana. Od początku wietrzy w jego śmierci jakiś spisek i próbuje dowieść, że to nie Malkolm i Donalbein maczali palce w śmierci własnego ojca. Jako jedyny mówi, że nie uda się na koronację Makbeta, w tym czasie planuje jechać do domu i spotkać się z rodziną. Jako pierwszy podejrzewa, że to Makbet kazał zamordować króla.

Po pewnym czasie to właśnie on w Anglii robi wszystko by przekonać Malkolma do powrotu do kraju. Próbuje rozwiewać jego wątpliwości co do tego czy nadaje się na króla. W Anglii też dowiaduje się, że Makbet wymordował jego rodzinę. Oskarża siebie, że nie potrafił ich ochronić. Po tej informacji udaje mu się namówić Malkolma do powrotu. Poprzysięga sobie zemstę, za to co stało się z jego najbliższymi.

Bierze udział w walkach pod bokiem syna Dunkana, gdy ten wraca by odebrać władze tyranowi.

To on staje się wykonawcą słów przepowiedni, iż Makbeta zabije ktoś nie zrodzony z kobiety. Na zamku mówi on Makbetowi, że urodził się przez cesarskie cięcie, tuż po śmierci matki. Zabija Makbeta i wraz z jego odciętą głową nabita na włócznie wychodzi do Malkolma. Pomścił w ten sposób śmierć swoich najbliższych.

LADY MAKDUF

Żona Makdufa. Jest dobrą matka i wierną żoną Nie rozumie zawiłości polityki. Ma żal do męża, że ten zostawił ich bez opieki i osierocił ich syna. Nie rozumie głębszych słów dziecka. Dość łatwowierna. Nie słucha słów przestrogi i zamiast uciekać lamentuje. Kończy się to dla niej i jej rodziny tragicznie – zostają wymordowani.

SYN MAKDUFA

Mały chłopiec, który rozumiał więcej niż matka. Usiłował uspokoić ją, gdy ta rozpaczała nad ich tragicznym losem, jej zdaniem opuszczona przez męża. Staje w obronie ojca, gdy mordercy mówią o nim: zdrajca. Ginie przez to przebity na wylot.

ROSSE, MENTEITH, LENNOX, ANGUS, CAITHNESS

Panowie szkoccy, którzy byli dawniej sługami króla Dunkana i przyjaźnili się z Makbetem. Przeciwstawiają się jednak jego tyrańskiej władzy i stają murem za Malkolmem. Pomagają mu w odebraniu korony Makbetowi. Są za przywróceniem ładu i porządku w Szkocji.

FLEANCE

Syn przyjaciela Makbeta – Blanka. Nie spełnia w utworze większej roli. Przez to, że udaje mu się ujść cało z napadu na niego i ojca, staje się fragmentem przepowiedni. Dzięki niemu dynastia rodu Blanka nie zaginie.

SIWARD

Tan Northumberlandu, ojciec Młodego Siwarda. Jest generałem wojsk angielskich. Bierze udział w wyprawie mającej ukrócić rządy Makbeta. Podczas tych walk ginie jego syn. Ojciec jest dumny, że zginął on jak bohater, w sposób godny żołnierza.

MŁODY SIWARD

Jest ojcem generała wojsk Angielskich Siwarda. Jako pierwszy odnajduje Makbeta na zamku, ale ginie podczas potyczki z rąk tyrana. Ojciec jest dumny, że zginął jak bohater.

SEJTON

Służący, przyboczny oficer Makbeta. Przynosi mu różne informacje, o sytuacji zamku i w otoczeniu.

MAKBET

Tytułowy bohater, jest poddanym, a zarazem krewnym króla Dunkana. Bierze udział w walkach przeciwko Norwegom. Tam wsławia się wielkim męstwem, za co zostaje przez króla doceniony. Posiada na własność zamek w Inverness. Tam też mieszka jego żona Lady Makbet.

Początkowo wierny poddany króla i wspaniały przyjaciel Blanka. Wszystko zaczyna się psuć po przepowiedni jaką dają mu trzy wiedźmy.
Słyszy on od nich, że będzie panem w hrabstwie Kawioru i zamku Glamis, a ostatecznie on przejmie koronę królewską. Pierwsze 2 przepowiednie spełniają się szybko, bo przybywają posłańcy od króla z wiadomościami, iż Makbet został doceniony za waleczność i odwagę przez króla i otrzymał tytuł pana na zamku i tana hrabstwa. W Makbecie rodzi się nieodparte pragnienie, by dopomóc przepowiedni i zostać królem. Wie, że jedynym sposobem na to jest zamordowanie króla.

Podpuszczany dodatkowo przez żonę, pod jej namową doprowadza do morderstwa najpierw króla, potem kolejną ginie jego przyjaciel Blanko i rodzina Makdufa, bo tego ostatniego nie ma wtedy w kraju. Makbet zaślepiony rządzą władzy, a potem dodatkowo lękiem przed jej utratą, eliminuje kolejne osoby, które mogą stanąć mu na drodze.

Makbet początkowo oddany i wierny królowi żołnierz, z czasem staje się bezwzględnym tyranem. Hekate walczy o to by utracił on całkowicie swoje człowieczeństwo. Bardzo ambitny człowiek, z czasem staje się co raz bardziej zachłanny. Dąży dosłownie po trupach do celu. Nie radzi sobie do końca z wyrzutami sumienia, ale raz wszedłszy na drogę morderstwa nie ustępuje z niej: mord rodzi mord. Potrafi świetnie maskować swoje uczucia.

Pozostaje pewny siebie do końca. Mimo, że pod murami zamku stoją już angielskie wojska, on uważa, że nikt go nie pokona. Nie chce odebrać sobie życia, chce zginać jak żołnierz. Każe więc przywdziać na siebie zbroję i walczy z atakującymi go ludźmi. Do końca drwi ze śmierci i niebezpieczeństwa. Ginie z rąk Makdufa, bo to właśnie on nie narodzi się z kobiety. Makduf mści się w ten sposób na Makbecie za wymordowanie rodziny. Była to też walka o przywrócenie władzy Malkolmowi.

Makbet – bohater tragiczny – zarys:

Makbeta można ze spokojem nazwać bohaterem tragicznym. Znajduje się on bowiem w centrum konfliktu jaki rodzi się w utworze. Nie da się znaleźć wyjścia z tej sytuacji bez strat. Ktoś, albo coś zawsze przegra. Staje on między losem, jaki objawiają mu czarownice, a wartościami którymi się do czasu spotkania wiedźm, kierował. Wie co go czeka, bo to zostaje mu objawione. Ma tez świadomość, że wiąże się to nierozerwalnie z drogą, która nie ma nic wspólnego z jego dotychczasowym życiem.

Makbet postawiony przed wyborem: władza, czy lojalność wobec króla, ojczyzny i rodziny (Dunkan jest jego kuzynem), wchodzi na drogę zła. Jego wybory są świadome, czarownice bowiem objawiają mu przyszłość, ale nie odbierają mu wolnej woli. Makbet popełniając więc zbrodnie jest w pełni świadomy tego z czym to się wiąże. Przecież dopiero czary Hekate mają wpłynąć na niego, a duchy pojawiające się w jego życiu, maja sprawić by zatracił całkiem swoje człowieczeństwo.
Początkowo jest bliski postradania zmysłów, gdy męczą go wyrzuty sumienia, potem jest już bezwzględny i zimny.

Tragizm Makbeta objawia się też w tym, iż on zdaje sobie sprawę z własnej porażki. W pewnej chwili doskonale widzi, że zaślepiony żądzami zbyt dosłownie potraktował przepowiednie i wszedł na ścieżkę z której nie ma jak się wycofać.

Makbet traci w pewnym momencie żonę, co dodatkowo go dotyka. Żona popełniła samobójstwo, a stanowiła dla niego wsparcie i podporę. Utwór kończy się jego śmiercią. Tak wierzy przepowiedni, że sądzi, iż jest nietykalny i nic mu nie grozi. Do ostatniej chwili jest pewien swego, nie okazuje skruchy, ani żalu. Nie myśli logicznie, zaślepiony słowami przepowiedni. To wszystko pogłębia tragedię bohatera

LADY MAKBET

Żona Makbeta. Kobieta o dużej ambicji, pewna siebie. Potrafi opanować emocje i uspokaja męża w chwilach kryzysowych dla niego. Jest bezwzględna, podobnie jak męża zaślepia ją chęć władzy i to ona staje się prowodyrem zabicia króla. Wygląda na osobę pozbawioną sumienia, Makbeta meczą wyrzuty sumienia, ona staje jak gdyby obok.

Potrafi świetnie manipulować mężem, przedstawiając mu różne wizje przyszłości namawia go na działania posłusznej jej poleceniom. Po objęciu tronu przez Makbeta, kobieta traci rozum, nawiedzają ją obrazy z morderstw, widzi sceny kolejnych zabójstw. Ponosi konsekwencje czynów swoich i męża. Lunatykując widzi wszędzie krew ofiar, której nie może zmyć. Zdesperowana odbiera sobie życie.

Szukaj innych prac na sciagawa.com.pl (wyszukiwanie wewnątrz strony):